Σόποτ, Ζυρίχη, Γιουτζίν… Για τα στιβικά δεδομένα, το ημερολόγιο του 2014 έχει ήδη τις συγκεκριμένες υποσημειώσεις. Παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού, Ευρωπαϊκό ανοιχτού και Παγκόσμιο Εφήβων/ Νεανίδων είναι οι βασικοί σταθμοί. Και βέβαια, όλες οι ομοσπονδίες στίβου έχουν αρχίσει να καταστρώνουν τα πλάνα τους τα συγκεκριμένα ραντεβού.

Ο ΣΕΓΑΣ δεν πάει πίσω… Ή μήπως όχι; Την περασμένη εβδομάδα, ανακοινώθηκαν οι προϋποθέσεις με τις οποίες θα συγκροτηθεί η εθνική ομάδα για τον πρώτο σημαντικό σταθμό της χρονιάς, το Παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού. Για τις άλλες δύο διοργανώσεις όμως, τα όρια έμειναν στο συρτάρι.

Μικρό το κακό, αν υπολογίσει κανείς ότι ακόμη δεν έχει μπει το 2014, οπότε 1-2 εβδομάδες καθυστέρησης δεν φέρνουν δα και τα πάνω κάτω στην… κοσμοθεωρία προπονητών και αθλητών. Το ανησυχητικό είναι όμως αυτό που κρύβεται πίσω από αυτή την αναβολή.

Τα όρια «κόλλησαν» στη συζήτηση κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου της ομοσπονδίας. Κάποιοι εξέφρασαν ενστάσεις. Αν πίσω από αυτές κρυβόταν ενδεχομένως η ενδόμυχη σκέψη κάποιου μέλους του ΔΣ να ευνοηθεί αθλητής της περιοχής του ή του σωματείου του, ίσως να ήταν το μικρότερο κακό. Το να έχει άποψη όμως το ΔΣ για ένα τόσο τεχνικό κομμάτι είναι όμως σαφώς ανησυχητικό.

Για τα δεδομένα άλλων ομοσπονδιών στίβου ίσως να ακούγεται πρωτοφανές. Για το ΣΕΓΑΣ όμως, δυστυχώς, όχι. Κι όμως, παρότι έχουν γίνει παράδοση τέτοιες διοικητικές παρεμβάσεις σε κατεξοχήν προπονητικά θέματα, αυτό δεν σημαίνει πως είναι και το φυσιολογικό. Θα περίμενε κανείς πως στην εποχή του… τεχνοκράτη Κώστα Παναγόπουλου θα ήταν απόλυτα ξεκάθαρος ο καταμερισμός εργασιών στα εσωτερικά του ΣΕΓΑΣ.

Η προπονητική πυραμίδα υποτίθεται πως ενισχύθηκε με την ισχυροποίηση του ρόλου του Γιώργου Πομάσκι, ο οποίος συνδράμει την προσπάθεια του Δημήτρη Ευαγγελόπουλου, ενώ υπάρχουν επικεφαλής των ηλικιακών κατηγοριών και βέβαια επιτροπή ανάπτυξης. Μία ολόκληρη ομάδα επιτελικών προπονητών, η οποία- θα έπρεπε, αν και δεν γίνεται συχνά- να ακούει και τις απόψεις των ομοσπονδιακών τεχνικών σε τέτοια ζητήματα. Και κάπου εκεί να τελειώνει το ζήτημα. Πιο απλά, οι επιτελικοί να παίρνουν την ευθύνη για τα προπονητικά θέματα και στο τέλος της χρονιάς να κρίνονται για το έργο τους από το ΔΣ.

Κι όμως, οι επιδόσεις και οι προϋποθέσεις για να μπει κάποιος στην εθνική ομάδα δεν αποτελούν αντικείμενο απλής και τυπικής έγκρισης από το ΔΣ- που θεσμικά έχει τον τελευταίο λόγο στα πάντα- αλλά γίνεται και πεδίο διαπραγμάτευσης. Κι όχι μόνο αυτό. Κατά καιρούς άλλωστε έχει υπάρξει παρέμβαση του ΔΣ ακόμη και για τη στελέχωση της Εθνικής ομάδας, με αθλητές να μπαίνουν ή να βγαίνουν από αυτή. Παράδοξο, θα πει κανείς, να έχουν άποψη και λόγο στις επιδόσεις τα μέλη του ΔΣ που αν είχαν κάποτε σχέση με τον υψηλό αθλητισμό ή την προπονητική- όχι η πλειοψηφία- έχει χάσει την επαφή εδώ και χρόνια.

Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, η μομφή ήταν πως τα διοικητικά του ΣΕΓΑΣ «κατέλαβαν» οι προπονητές. Στην πορεία όμως έγινε το αντίστροφο. Και η διοίκηση κάνει… προπονητική.

Προηγούμενο άρθροΛεφτά δεν υπάρχουν, αλλά μεταγραφές γίνονται -Όλες οι μετακινήσεις της σεζόν
Επόμενο άρθροΤη γλίτωσε από θαύμα η Rogowska –Επεσε με το κεφάλι από το μονόζυγο

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ