Από την ημέρα που σταμάτησα να εργάζομαι σε καθημερινή βάση κάνοντας το ρεπορτάζ του στίβου, προσπάθησα να αποτινάξω από πάνω μου οτιδήποτε είχε να κάνει με τη δουλειά ή το άθλημα. Η αποτοξίνωση ήταν κάτι το αναγκαίο για μένα. Γιʼ αυτό και για ένα περίπου χρόνο περιόρισα αρκετά το ενδιαφέρον μου για το άθλημα που λατρεύω. Έχοντας μετακομίσει πλέον στη μακρινή Μελβούρνη, το μυαλό μου πήγε αυτόματα σε δύο αθλητικά γεγονότα. Το Αυστραλιανό Όπεν στο τένις και την Φόρμουλα 1. Και τα δύο τα έζησα – κάτι που δεν μου είχε τύχει στο παρελθόν- και ήμουν πολύ ευτυχής. Αυτομάτως σκέφτηκα πως για το 2013 τελειώσαμε με τα αθλητικά στη πόλη…

Όμως οι μνήμες… ζωντάνεψαν. Μόλις συνειδητοποίησα ότι πραγματοποιείται μίτινγκ στίβου στη νέα μου πατρίδα, δεν άντεξα… Και μόνο η μυρωδιά του ταρτάν θα μου ήταν αρκετή. Σαν μίτινγκ με εξαίρεση το μήκος ανδρών (Watt, Rutherford, Lapierre) και τα σπριντ λόγω Spearmon, δεν αναμενόταν να δω και κάτι συγκλονιστικό (απόντος του τραυματία Asafa Powell και με την γλυκύτατη Sally Pearson που είχε αναλάβει τον ρόλο του να ανακοινώνει τα αποτελέσματα στον κόσμο από το μικρόφωνο, ντυμένη απλά με ένα τζιν και ένα καφέ μπλουζάκι). Και όντως έτσι ήταν. Το 8,10 μ. του Rutherford στο μήκος ήταν ότι καλύτερο είδα και αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι το επίπεδο σε γενικές γραμμές δεν διέφερε και πολύ από το ελληνικό (άσχετα αν τα μετάλλια λένε το αντίθετο τα τελευταία χρόνια).

Αν μπορώ να πω ότι μου έμεινε κάτι από αυτό το μίτινγκ, ήταν η τοποθεσία. Ένα πανέμορφο στάδιο 15.000 θέσεων περίπου μέσα στο Αλμπερτ Παρκ (εκεί όπου διεξάγεται η Φόρμουλα 1 και άλλα 20 σπορ καθώς διαθέτει 22 αθλητικές εγκαταστάσεις) όπου και μόνο το περιβάλλον σε εμπνέει για να κατέβεις και να δεις αγώνες. Δίπλα από τη μεγάλη λίμνη του πάρκου, περίπου 6.000 άνθρωποι αποφάσισαν να περάσουν το Σάββατό τους, βλέποντας τους εγχώριους αθλητές αλλά και δύο- τρία σημαντικά ονόματα από το εξωτερικό. Και είναι αλήθεια πως – όπως κάθε αγγλοσαξωνική χώρα- αντιμετώπισαν το μίτινγκ ως μία… έξοδο για το σαββατοκύριακο. Έτσι αντιμετωπίζουν τα σπορ εδώ. Ως ένα απλό τρόπο ψυχαγωγίας που θα γεμίσει τη μέρα του και θα τους κάνει να διασκεδάσουν.

Ακόμη και αν δεν υπήρχε η μεγάλη επίδοση, έβλεπες χαμογελαστούς ανθρώπους να φεύγουν ευχαριστημένοι γιατί πέρασαν τη μέρα τους σε ένα όμορφο περιβάλλον, βλέποντας τις προσπάθειες των αθλητών για μια καλή επίδοση. Αυτό ήταν αρκετό. Και προσωπικά δε θυμάμαι από πότε έχω να δω τόσα χαμογελαστά πρόσωπα από στάδιο μετά από αγώνες στίβου στην Ελλάδα ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Προφανώς και υπάρχουν πολλοί (και γνωστοί) λόγοι γι’ αυτό, αλλά όπως και να’ χει, μια μελαγχολία την περνάς…

* Ο Κώστας Ευθυμιάδης είναι δημοσιογράφος, που κάλυπτε το ρεπορτάζ του στίβου για περισσότερα από 10 χρόνια πριν μετακομίσει στην Αυστραλία

Προηγούμενο άρθροΓλίτωσε το νυστέρι ο Ιωάννου
Επόμενο άρθροΚοντά στα 5 εκ. ευρώ ο ΣΕΓΑΣ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ