Στην αρχή ήταν το «Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό». Τραγουδισμένο κιόλας από τον Νίκο Πορτοκάλογλου, γρήγορα βρέθηκε στα χείλη πολλών. Μετά ήρθε το «Όταν θες κάτι πολύ συνωμοτεί όλο το σύμπαν για να το αποκτήσεις», η μόδα που έφερε ο Αλχημιστής και ο Πάολο Κοέλιο. Κάποια στιγμή παραφορέθηκε και το αντικατέστησε το «When the going gets tough, the tough get going», που μπορεί να αποδίδεται στον Τζόσεφ Κένεντι, πατέρα του προέδρου των ΗΠΑ Τζον Κένεντι, αλλά στην Ελλάδα το μάθαμε κυρίως από τους μπασκετικούς. Τελευταία μόδα; «Ever tried. Ever failed. No matter. Try Again. Fail again. Fail better», το τατουάζ του Στάνισλαβ Βαβρίνκα, από το οποίο έμαθαν όλοι τη φράση του Σάμουελ Μπέκετ, όταν ο Ελβετός κατέκτησε το φετινό Αυστραλιανό Όπεν.

Αγαπημένα αθλητικά κλισέ, λέξεις που συχνά έχουν χρησιμοποιήσει πρωταγωνιστές των σταδίων, φράσεις που δείχνουν ότι ποτέ κανείς δεν πρέπει να τα παρατά, γιατί στο τέλος, έρχεται η δικαίωση. Με μία πρόχειρη «ανασκόπηση», δεν θυμάμαι τον Λούη Τσάτουμα να ξεστομίζει κάποια από αυτές. Κι όμως, σχεδόν όλη του η καριέρα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με ένα από αυτά τα κλισέ.

Ο πρωταθλητής του μήκους έδειξε για μία ακόμη φορά το μεγαλείο του «φοίνικα», όταν το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας πήρε τη στάχτη- που αρκετοί θα πίστευαν ότι αποτελεί πλέον η χειμερινή περίοδο για εκείνον-και τη μετέτρεψε σε κάτι πολύτιμο. Μία σεζόν στην οποία αγωνίζεται επί ίσοις όροις με τους ξένους αντιπάλους του και κατευθύνεται ανταγωνιστικός στο μεγάλο Παγκόσμιο ραντεβού του κλειστού στίβου.

Παρακολουθώντας τον, να φεύγει χαμογελαστός από τον αγωνιστικό χώρο, ενώ όταν έμπαινε αρκετοί θα τον κοίταζαν με σκεπτικισμό έπειτα από τις δύο θλάσεις των περασμένων εβδομάδων, δεν μπορούσα να σκεφτώ πως και ο ελληνικός στίβος είναι Λούης Τσάτουμας.

Στα 32 του έφτασε στην 11η κατάρριψη πανελληνίου ρεκόρ, σε μία καριέρα που θα ζήλευαν πολλοί, αλλά ελάχιστοι ίσως θα κρατούσαν τόσο. Δεν είναι μόνο το γεγονός πως σπάνια μπορεί κάποιος για πάνω από μία δεκαετία να βρίσκεται σε αυτό το επίπεδο. Αλλά δεν θα άντεχαν και τόσες σφαλιάρες. Είναι αλήθεια πως ο Τσάτουμας, αλλά και ο Δημήτρης Βασιλικός- ο προπονητής που έχει δίπλα του στο μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης σταδιοδρομίας του- έχουν «γονατίσει» αρκετές φορές.

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που οι διαδοχικοί τραυματισμοί τους ανάγκαζαν να μιλούν περισσότερη ώρα για θεραπείες παρά για προπόνηση αλλά και οι φορές που τα ατυχή αποτελέσματα τους έκαναν να χρειάζεται να μαζέψουν τα κομμάτια τους από την αρχή. Αλλά κατά ένα μαγικό τρόπο, πάντα καταφέρνουν όχι απλά να βρίσκουν ξανά το δρόμο προς το στάδιο, αλλά κι εκείνον που οδηγεί πάνω από τα 8 μ., πάνω από τα προηγούμενα ρεκόρ, μέσα στις μεγάλες διοργανώσεις. Και πάνω από όλα, τον τρόπο για να αναγκάζουν τους πάντες να τους υπολογίζουν αλλά και να ελπίζουν σε αυτούς για μία διάκριση σε ένα σημαντικό ραντεβού, όπως αυτό που έρχεται σε λίγες ημέρες στο Σόποτ.

Γιατί λοιπόν ο ελληνικός στίβος είναι… Λούης Τσάτουμας; Γιατί σφαλιάρες ο χώρος έχει φάει πολλές. Ψαλίδισμα χρημάτων, διάλυση εγκαταστάσεων, ντόπινγκ, τραυματισμοί πρωταγωνιστών, μιζέρια. Όλα τα… κακά της μοίρας χτυπούν και ξαναχτυπούν τα τελευταία χρόνια τον κλασικό αθλητισμό. Κι όμως, πάντα βρίσκεται ένας τρόπος να επανέρχεται το χαμόγελο, όπως συνέβη στο πρόσφατο Πανελλήνιο πρωτάθλημα. Ναι, η σεζόν είναι κατεστραμμένη, εξαιτίας συνθηκών που επιβλήθηκαν από εξωτερικούς παράγοντες αλλά και επιλογών του ΣΕΓΑΣ. Ναι, το επίπεδο της διοργάνωσης ήταν ίσως χαμηλότερο από ποτέ, με επιδόσεις να συγκρίνονται με εκείνες της κατηγορίας παίδων- κορασίδων σε κάποια αγωνίσματα. Αλλά ποιος μπορεί να πει ότι δεν ένιωσε λίγη αισιοδοξία φεύγοντας από το ΣΕΦ;

Είτε λέγεται Κώστας Φιλιππίδης, είτε Νικόλ Κυριακοπούλου. Είτε ακούει στο όνομα του Κώστα Δουβαλίδη, είτε σε νέα πρόσωπα που έρχονται να δώσουν χαμόγελο- όπως η Μαρία Γάτου στην προκειμένη- πάντα ο στίβος βρίσκει έναν τρόπο να αναγεννάται από τις στάχτες του. Πάντα εμφανίζει πρόσωπα που θα κάνουν τους Έλληνες φιλάθλους να ανυπομονούν για την επόμενη μεγάλη διοργάνωση.

Και θα συνεχίσει να τα βρίσκει, γιατί εκεί έξω, στα στάδια όλης της χώρας κάποιοι δουλεύουν μέρα-νύχτα, με όποιες συνθήκες έχουν στη διάθεσή τους, για να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα. Γιατί τελικά, όπως λέει ένα ακόμη κλισέ, σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις, αλλά πόσες θα σηκωθείς. Κι αν κανείς δεν το πιστεύει, ας κοιτάξει προς το μέρος του Λούη Τσάτουμα.

Προηγούμενο άρθροΘλάση, αλλά όλα είναι ανοιχτά για Στεργίου –Ελπίζει για Σόποτ
Επόμενο άρθροΜία 400άρα στο παρκέ –Η Montsho θέλει να αφήσει το στίβο για το μπάσκετ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ