Βρέθηκε λέει η Πηγή Δεβετζή και η Χ-Ψ-Ζ Δεβετζή μετά από …8 χρόνια θετική σε επανεξέταση δείγματος! Ναι, ακούγεται κάπως αστείο. Είναι όμως;;

Όταν είχε ανακοινωθεί η δημιουργία του βιολογικού διαβατηρίου και όταν επίσης είχε γίνει γνωστό ότι δείγματα από μεγάλες διοργανώσεις θα φυλάσσονται και θα μπορούν σε βάθος 8 ή 10 πλέον χρόνων να επανεξετάζονται με τις πιο σύγχρονες μεθόδους και δεδομένα, τότε μιλούσαμε για μια μεγάλη πρόοδο του anti-doping, ότι πολλοί θα διστάζουν πλέον ή θα τιμωρούνται έστω και καθυστερημένα.
Έστω και αν παραμένουν κάποιες επιφυλάξεις και δυσπιστία κατά πόσο εφαρμόζεται αυτό σε όλους. Μην παραγνωρίζουμε βέβαια τι έχει συμβεί (ειδικά αλλα και γενικότερα σε θέματα doping) με Ρωσία, Τουρκία, και πολύ μεγάλα ονόματα των ΗΠΑ αλλα και της Τζαμάικα.

Όσο βρίσκονταν ξένοι αθλητές λέγαμε ότι λειτουργεί το σύστημα. Γιατί όλα αυτά βέβαια πριν χτυπήσει τη δική μας πόρτα.Τώρα; Ότι το σύστημα είναι αστείο ή δεν είναι 100% έγκυρο ή είναι μεροληπτικό κ.α.

Ίσως κάτι σε κάποιο βαθμό να ισχύει. Συζήτηση θα μπορούσε να γίνει κατά πόσο είναι κάτι τέτοιο χρήσιμο, αν βοηθάει το στίβο και την εικόνα και πρεστιζ του, τον καθαρό αθλητισμό και τέτοια.

Κάποιος που έχει πάρει ένα χρυσό μετάλλιο, έχει ακούσει τον εθνικό ύμνο, έχει λάβει αναγνώρισης ηθικής και υλικής, μετά από 8-10 χρόνια ενημερώνεται ότι, ξέρεις φίλε, τελικά δεν… (και από την άλλη ο αθλητής που αναβαθμίζεται δεν έχει ζήσει τα παραπάνω)

Αν είναι ακόμη ενεργός αθλητής επιπέδου, ή δημόσιο πρόσωπο, σίγουρα ζημιώνεται, όχι βέβαια στο βαθμό αν γινόταν επί τούτου. Αν όχι, μικρό το κακό, ακόμη και αν έχει κάποιες επιπτώσεις. Εκτός αν ζητηθούν πάρα πολλά πίσω από χορηγούς, εργοδότες και δεν έχει κάνει και καλή διαχείριση ενδιάμεσα ή αν κάποιο πολιτικό δικαστήριο κάνει την …έκπληξη.

Όταν βέβαια βρεθεί θετικό δείγμα τι διαδραματίζεται; Απλά απαξιώνεται ο αθλητής, τον στήνουν όλοι στη γωνία, μιλάνε για απογοήτευση και ότι όλοι έτσι είναι. Αλλά σαφως δεν είναι όλοι έτσι και δεν θέλουν να είναι. Ίσως και ο ίδιος να μην είναι ή να μην ήθελε να είναι.
Αρχίζει όμως η ισοπέδωση. Για το ποιος οδήγησε τον αθλητή όμως εκεί; Το συστημα; Ο προπονητής δεν έχει ευθύνη; Κανείς στον περίγυρο, στο προπονητικό γκρουπ, στο σωματείο ή στην Ομοσπονδία δεν γνωρίζει; Και επίσης κανεις δεν τον προμηθεύει; Όλοι απ΄το ιντερνετ και από λάθος παραγγελία ή από …δολιοφθορά στο μπουκαλάκι την παθαίνουν τελικά; Θέλουμε τελικά να το πατάξουμε το φαινόμενο ή το ανεχόμαστε όσο βολεύει και δεν αποκαλύπτεται;

Το αν υπάρχει ή αν θα υπάρξει ποτέ καθαρός αθλητισμός; Δυστυχώς δύσκολο, σε οποιοδήποτε επίπεδο και άθλημα! Ο στίβος το έχει προχωρήσει πάντως πολύ, σχεδόν το έχει τερματίσει με τη WADA. Αιφνίδιοι έλεγχοι των top αθλητών που είναι σε σχετική λίστα και where about, λήψη δειγμάτων από όλους σε μεγάλες διοργανώσεις που μπορούν να επανελεγχθούν σε 10 χρόνια! Αν δεχτούμε ότι δεν υπάρχει συγκάλυψη και εάν οι εξωαγωνιστικοί (και εκτός μεγάλων διοργανώσεων) έλεγχοι επεκταθούν κι άλλο, σίγουρα γίνονται σημαντικά πράγματα στο anti-doping το οποίο στα ομαδικά αθλήματα είναι σχεδόν αστείο -και ο έλεγχος και οι επιπτώσεις.

Πάντα κάτι θα υπάρχει βέβαια, πιθανόν κάτι που κάποιοι θα έχουν για τον Α ή Β λόγο πρόσβαση, κάτι πολύ ακριβό, κάτι σε πολύ συγκεκριμένες χρονικές περιόδους που δεν θα ενοχληθούν, κάτι οτιδήποτε που ίσως κάνει τη διαφορά.

Πάντα όμως το σημαντικότερο και πρώτιστο θα είναι το ταλέντο και η σωστή προπόνηση, η σωματική και ψυχική δύναμη, το μυαλό. Και αυτοί που θα πρέπει να διαμαρτύρονται σε περιπτώσεις doping σε υψηλό επίπεδο, είναι πρώτα αυτοί που έχουν τα παραπάνω, που έχουν μοχθήσει, που έχουν φτάσει στα όριά τους.
Γιατί αυτοί που βγαίνουν φωτογραφίες ή αυτοί που είναι ειδικοί σε όλα έχοντας τρέξει 5χλμ τερματίζοντας με τα χέρια ψηλά και λένε ότι έτρεξαν μίνι-Μαραθώνιο συνήθως έχουν άγνοια ή απωθημένα.

Το doping δεν υπάρχει μόνο σε υψηλό επίπεδο. Εκεί όπου ψάχνουν την υπέρβαση. Εκεί όπου τελικά κάποιοι πραγματικά και άλλοι έχοντας το και ως δικαιολογία, θέλουν να αναμετρηθούν και να διεκδικήσουν τη διάκριση επι ίσοις όροις. Οπως θεωρούν τουλάχιστον.

Το πρόβλημα είναι εξίσου μεγάλο και ανεξέλεγκτο σε μικρότερο επίπεδο. Ομοίως, σε κάθε επίπεδο και άθλημα. Πολλοί για λόγους ματαιοδοξίας, εμφάνισης, κέρδους ή οποιονδήποτε δικό τους μπαίνουν σε μια διαδικασία «να τσιμπήσουν κάτι». Είναι γνωστό τι γίνεται στα γυμναστήρια, είναι αντιληπτό ότι γίνεται και στους λαικούς αγώνες. Εκεί δεν υπάρχει κανένα κοντρόλ. Και όπου δεν υπάρχει κοντρόλ, μπορεί να μην υπάρχει και μέτρο. Πρέπει να αρχίσει να πεθαίνει κόσμος για να ασχοληθεί κανείς με το θέμα; Πολλοί αγώνες άλλωστε είναι υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας και το δρομικό κίνημα δεν πρέπει να παραγνωριστεί.

Αλλά μήπως και στο αγωνιστικό επίπεδο υπάρχει κοντρόλ τελικά; Θα περάσουν κοντρόλ μόνο οι διεθνούς επιπέδου και όσοι πιάσουν τα όρια και κάποιοι που θα μπουν εθνική ομάδα. Ξέρεις ότι αν δεν ανήκεις σε αυτούς, τότε εκτός μεγάλων αγώνων δεν ασχολείται κανείς μαζί σου. Ξέρεις ότι και αν τερματίσεις 3ος-4ος πάλι τίποτα. Οπότε όσοι αρκούνται να επιτύχουν συμμετοχή σε πανελλήνιο πρωτάθλημα ή μια συμμετοχή σε τελικό, ακόμα και ένα χάλκινο μετάλλιο, δεν έχουν να φοβηθούν κάτι.

Αν όμως ας πούμε ότι ε το ΕΣΚΑΝ μπορούν να είναι εφικτοί 10 έλεγχοι -πέραν ορίων- και γίνουν πχ 3 σε πρώτους, 2 σε άλλα μετάλλια, 3 σε συμμετοχές τελικών και 2 σε συμμετοχές προκριματικών, τότε ξαφνικά όλα αλλάζουν. Αν γίνονται κάποιοι ελάχιστοι τυχαίοι έλεγχοι μοιρασμένοι σε διασυλλογικό πρωτάθλημα ή άλλους αγώνες ΣΕΓΑΣ, για να μην πούμε και σε προπόνηση σε ενεργούς αθλητές του, τότε πραγματικά γίνεται κάτι ουσιαστικό. Τότε το anti-doping είναι παρών. Και αφού είναι προτεραιότητα με μηδενική ανοχή, θα πρέπει κάτι να γίνει και σε αυτή την κατεύθυνση!

Στο υψηλό επίπεδο μπορεί η «ανάγκη» και η ζημιά να είναι μεγαλύτερη αλλά το πρόβλημα και η νοοτροπία ξεκινάει να εδραιώνεται και να παρασέρνει κόσμο και από πιο χαμηλά.
Ο αθλητισμός και ειδικά ο κλασικός, είναι τρόπος ζωής. Και ο πρωταθλητισμός επίσης. Και χρειάζεται μεράκι, προσπάθεια, υποδομές, βάθος και μια καλή δεξαμενή, αλλά και μια καλή βιτρίνα με διακεκριμένους πρωταθλητές που δεν θέλουμε να σπάει. Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί, και αυτή φέρνει αναγνώριση, στήριξη, κόσμο στο άθλημα.

Προηγούμενο άρθροΔέκα σημεία για τον προγραμματισμό της νέας αγωνιστικής περιόδου
Επόμενο άρθροEaton και Dibaba οι κορυφαίοι του 2015

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Ένας Ολυμπιονίκης, 1ος ή και 8ος, ένας παγκόσμιος πρωταθλητής ή νικητής κάποια κορυφαίας διοργάνωσης, ή “εξαιρετικά διακριθέντας” σε κάποιες περιπτώσεις, είναι στην κορυφή της πυραμίδας του Αθλητισμού. Ο πρωταθλητής είναι η βιτρίνα του Αθλητισμού. Είναι αυτός που θα δώσει ώθηση, πίστη, κίνητρο, έμπνευση, έναυσμα σε πολλούς να ασχοληθούν με τον Αθλητισμό (ως θεατές, αθλούμενοι, αθλητές, πρωταθλητές, επαγγελματίες που σχετίζονται με το Χώρο κ.α.) ή και να κάνουν κάτι παραπάνω.

    Το τι προσφέρει η ενεργή ενασχόληση με τον Αθλητισμό, σωματικά, ψυχικά, κοινωνικά, δεν χρειάζεται καν να το αναφέρουμε. Η ψυχαγωγία είτε κάνοντας είτε παρακολουθώντας, επίσης, είναι ίσως στην κορυφαία δυνατή μορφή της για τεράστιο μέρος του πληθυσμού.
    Και ως προς την θέαση, ο πρωταθλητισμός είναι που ελκύει.

    Το πόσοι εμπλέκονται και εργάζονται στο χώρο αυτόν είναι αναρίθμητοι. Δείτε απλά για κάποιον που θέλει μέγιστη απόδοση τι χρειάζεται: Προπονητή / Γυμναστή -Κ.Φ.Α, Φυσιοθεραπευτή, Ιατρό (αχρείαστος να ‘ναι), Εργοφυσιολόγο, Διαιτολόγο, Ψυχολόγο ίσως και άλλες ειδικότητες. Και ο κάθε αθλούμενος κανονικά χρειάζεται ή θα χρειαστεί τους περισσότερους από αυτούς.
    Και φυσικά όλοι θα χρειαστούν αυτούς που θα τους παρέχουν το αθλητικό υλικό για ένδυση και όσα άλλα περισσότερο ή λιγότερο βασικά ή συνοδευτυικά χρειάζεται να έχουν, αναλώσιμα ή μη.

    Και μην ξεχνάμε πως και πόσο εμπλέκονται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης! Αυτά που θα δούμε, θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε μεταξύ άλλων και θα αξιολογήσουμε φυσικά. Αυτά, που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την προβολή και διάδοση κάποιας είδησης, κατάστασης, “εικόνας” προσώπου, ομάδας, ακόμη και αθλήματος.

    Αυτά που τα ίδια τη μια μέρα κάνουν κάποιον Θεό και την άλλη τελειωμένο. Όπως και εμείς βέβαια σε συζητήσεις μας.
    Τα ΜΜΕ και οι εκπρόσωποί τους όμως οφείλουν να προσέξουν λίγο παραπάνω και να μην θεοποούν αλλά ούτε και να απαξιώνουν τόσο εύκολα κάποιον. Να σεβαστούν την προσπάθεια και να ψάξουν λίγο παραπάνω τις συνθήκες. Να μην παρουσιάζουν επιλεκτικά κάτι.

    Έτσι λοιπόν βλέπουμε πως ένας Ολυμπιονίκης παράγει έργο. Ιδιαίτερα για έναν Ολυμπιονίκη, οπώς κι έναν επίδοξο Ολυμπιονίκη (δεν έχουμε δα και τόοοσους πολλους), θα πρέπει να διασφαλιστει μια καλή προετοιμασία υπό κατάλληλες συνθήκες και εγκαταστάσεις. Γιατι προφανως για να αποδώσει 100% και …παραπάνω, θα πρέπει να προετοιμαστεί αντίστοιχα. Θα πρέπει βέβαια να δείξει και ότι έχει τη θέληση, τη διάθεση και συνεχίζει να έχει και αντίστοιχη ικανότητα.

    Από την άλλη ίσως το καλό-κακό με τα προνόμια είχε παραγίνει. Στις κοντινές εποχές Αθήνας 2004 είχε ξεφύγει η κατάσταση γενικότερα. Ούτε ομως και το άλλο άκρο είναι λύση. Δεν ζήτησε κανείς να πληρώνεται και να μη δουλεύει. Μια μοριοδότηση ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις εξασφάλιση θέσης εργασίας σε κάποιον φορέα όπου ο Ολυμπιονίκης θα εργαστεί και θα προσφέρει κι εκεί έργο είναι κάτι λογικό κι επόμενο.

    ΥΓ1: Δεν θα προχωρήσουμε σε συγκρίσεις του στίβου με άλλα αθλήματα και παιχνίδια, δεν υπάρχει λόγος, παρότι τα ατομικά αθλήματα και δη ο βασιλιάς των Ολυμπιακών Αγώνων έχουν κάποιες παραπάνω ιδιομορφίες και απαιτήσεις.
    Αναφερομαστε συνολικά στον Αθλητισμό ως ενότητα.
    ΥΓ2: Επιμένουμε λίγο παραπάνω στην έννοια Ολυμπιονίκης μιας και υπήρξε μια αντίστοιχη αφορμή, γνωστή μάλλον σε όλους, από έναν περαστικό από την Πάντειο και πιθανότατα ουτε καν περαστικο από κάποιο Στάδιο.
    ΥΓ3: Όπως εύστοχα σχολιάστηκε για κάποιους επικριτές: “8/11 που είναι ο Μαραθώνιος και πιθανότατα αρκετοί απο εσάς θα τρέξετε μάθετε ότι αυτό δεν σας κάνει αθλητές!” (Ούτε γνώστες του Αθλητισμού φυσικά)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here