Η σκηνή τα έλεγε όλα. Η απόλυτη λύτρωση. Όταν ο Δημήτρης Πατσουκάκης έπεσε στην αγκαλιά του προπονητή του, Φώτη Στεφανή, έπειτα από την καλύτερη «πτήση» της ζωής του, όλα τα συναισθήματά τους διαγράφονταν στα πρόσωπα και των δύο. Λύτρωση, δικαίωση, τα πάντα.
Το 5,62 μ. που πέρασε ο 27χρονος επικοντιστής για να γίνει ο πρωταγωνιστής του Athens Street Pole Vault δεν ξάφνιασε. Άλλωστε, πρόκειται για τον αθλητή που το 2009, στα 22 του, είχε φτάσει στα 5,55 μέτρα. Αλλά το επόμενο βήμα ήρθε μετά από πολύ κόπο και υπομονή.
«Το χάρηκα, το περίμενα. Αλλά το γεγονός ότι βγήκε από τον πρώτο αγώνα με κάνει ευτυχισμένο», λέει ο Πατσουκάκης, που χάρη στα άλματά του στη Μαρίνα Φλοίσβου το Σάββατο, εκεί όπου στήθηκε το… πάρτι του επί κοντώ, πέτυχε τον πρώτο μεγάλο στόχο της χρονιάς. Έπιασε το όριο για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.
Δεν αμφέβαλλε βέβαια ποτέ για το αν μπορούσε να το πετύχει. Αλλά ο δρόμος του δεν ήταν στρωμένος με… ροδοπέταλα. Προβλήματα τραυματισμών πέρυσι, προβλήματα με το ρυθμό του το χειμώνα- ξεκίνησε με 5,50 μ. αλλά δεν είχε τη συνέχεια που μπορούσε- και κυρίως, δουλειά χωρίς τα απαραίτητα εργαλεία. Ο Πατσουκάκης κάνει άλματα με δανεικά κοντάρια, καθώς τα δικά του πλέον δεν είναι κατάλληλα για μεγαλύτερα άλματα.
«Δεν βολεύουν απόλυτα, δεν είναι ακριβώς στα μέτρα μου. Αλλά μπορώ να κάνω τη… δουλειά. Δεν είναι το ιδανικό, αλλά το παλεύω περισσότερο», παραδέχεται ο άλτης που προσπαθεί να αξιοποιεί ότι έχει στα χέρια του, από τη στιγμή που δεν διαθέτει τα κατάλληλα κοντάρια.
Δεν ήταν ο μοναδικός που περίμενε καιρό να δει τις «πτήσεις» που έκανε το Σάββατο. Το ίδιο ισχύει για τον άνθρωπο που είναι δίπλα του τα τελευταία δύο χρόνια, τον προπονητή του. «Ο Φώτης περίμενε πολύ καιρό για να το δει αυτό. Δύο χρόνια έχουμε δουλέψει πάρα πολύ. Από νωρίς είχα δείξει ότι μπορώ, αλλά δεν είχα στήριξη πέρα από την οικογένειά μου και τον Φώτη και σε αυτούς το οφείλω», λέει ο Πατσουκάκης και παραδέχεται ότι υπήρχαν στιγμές που… λύγισε.
«Η υπομονή μου εξαντλήθηκε κάποια στιγμή. Ένιωθα μόνος. Προβλήματα με τα κοντάρια, τραυματισμοί, ένας επίμονος πόνος στη μέση από το 2010… Αυτό που ήρθε έγινε με κόπο και θυσίες», εξηγεί.
Θυσίες, που το Σάββατο είδε να πιάνουν τόπο. Μετά από το 5,62 μ. που πέρασε, δοκίμασε μία φορά στα 5,67 μ. και άλλες δύο στα 5,72 μέτρα. Ήταν η πρώτη φορά που είχε επιχειρήσει άλματα τόσο ψηλά σε αγώνα. Και όλα αυτά σε ένα μίτινγκ δίπλα στον Κώστα Φιλιππίδη και τον Raphael Holzdeppe, κάτι που δίνει ακόμη μεγαλύτερη αξία στο επίτευγμά του. «Σίγουρα είμαι υπερήφανος που ήμουν με δύο παγκόσμιους πρωταθλητές και απέδειξα την αξία μου, ξεπερνώντας το ρεκόρ μου, σε έναν αγώνα που ήταν ο Φιλιππίδης και ο Holzdeppe. Ελπίζω να φτάσω κι εγώ εκεί όπου βρίσκονται εκείνοι», είπε ο Πατσουκάκης, που πλέον ατενίζει το μέλλον με διαφορετική ματιά.
«Ανέβηκα το σκαλοπάτι και τώρα ανοίγεται μπροστά μου ο δρόμος για πιο ψηλά», λέει. Όπου «σκαλοπάτι», όπως εξηγεί, το προηγούμενο ατομικό ρεκόρ του (5,55 μ.), ενώ προσθέτει πως πλέον είναι σε άλλες επιδόσεις, πάνω από τα 5,60 μ., σε άλματα που υπό προϋποθέσεις μπορούν να δώσουν εισιτήριο για ένα σημαντικό τελικό.
Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, όπως λέει, είναι ακόμη στο πίσω μέρος του μυαλού του. Αυτό που σκέφτεται τώρα είναι η ανάλογη συνέχεια. «Από τα τέλη Μαΐου έως το Πανελλήνιο πρωτάθλημα θέλω να κάνω 5-6 ανταγωνιστικούς αγώνες, ίσως στο εξωτερικό. Να έχω συνέχεια ανάλογη με εκείνη στο Athens Street Pole Vault», καταλήγει ο επικοντιστής.
Photo Jiri Kottas
