Από τη στιγμή που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, το Kids Athletics έχει θεωρηθεί το καλύτερο πρόγραμμα για να έρθει σε επαφή ένα παιδί με το στίβο. Να μάθει παίζοντας τα αγωνίσματα και πάνω από όλα να περάσει καλά.

Πώς όμως βλέπουν αυτή την εμπειρία τα ίδια τα παιδιά; Με ακόμη μεγαλύτερο ενθουσιασμό, όπως φαίνεται στην έκθεση της Πολυξένης Ντέμα, της μικρής μαθήτριας του 135ου δημοτικού Αθηνών που ήταν ανάμεσα στα σχολεία που έχουν περάσει από το Καλλιμάρμαρο.
Διαβάστε τι έγραψε η μικρή Πολυξένη

«Αφού μπήκαμε μέσα μας είπαν να διαλέξουμε μία από τις έξι φανέλες, διαφορετικού χρώματος. Εγώ χωρίς να το πολυσκεφτώ διάλεξα την πορτοκαλί, μπορούσα να είχα διαλέξει τη ροζ ή την κόκκινη ή την κίτρινη ή και την μπλε.

Αφού χωριστήκαμε σε ομάδες λοιπόν, ένας πάρα πολύ καλός και υπομονετικός γυμναστής, μας είπε ότι θα κάνουμε έξι αθλήματα και ότι το πρώτο θα ήταν η ρίψη. Εγώ χάρηκα πάρα πολύ. Ένα συναίσθημα το οποίο δεν το ʽχα ξανανιώσει, με είχε πλημμυρίσει. Έπρεπε να πάρουμε μια μπάλα κι έπειτα έπρεπε να την ρίξουμε όσο πιο μακριά μπορούσαμε. Εγώ αγωνιούσα μέχρι να φτάσει η σειρά μου. Τελικά την έριξα κι εγώ την μπάλα και έφτασε 7 μέτρα.

Μετά, αφού μας είπε τον τελικό βαθμό μας (οφείλω να πω, ότι ήμασταν ενθουσιασμένοι γι΄αυτόν), πήγαμε μαζί με έναν άλλο γυμναστή, εξίσου καλό, και κάναμε το ίδιο αγώνισμα, αυτή τη φορά με ένα λιγότερο βαρύ αντικείμενο (πύραυλο μπορώ να το πω), και πέρναμε φόρα. Όταν μας το έδειξε εκείνος, το έριξε πάρα πολύ μακριά και όλοι μας εντυπωσιαστήκαμε και βάλαμε στόχο να το ρίξουμε τόσο μακριά όσο και ο γυμναστής, αλλά δεν μπορέσαμε φυσικά. Εγώ κατάφερα και το έριξα 15 μέτρα.

Αφού τελειώσαμε και αυτό το αγώνισμα, ξεκινήσαμε με τις επιδόσεις μας για το τρίτο. Εμένα αυτό το αγώνισμα μου άρεσε περισσότερο από όλα. Επρεπε έχοντας τη σκυτάλη στα χέρια μας, να τρέξουμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε να δώσουμε τη σκυτάλη στον επόμενο. Αυτό μας το εξήγησε μια ψηλή, όμορφη, καστανομάλλα, γυμνάστρια αυτή τη φορά, η οποία μας απειλούσε, ότι αν δεν ήμασταν ήσυχοι θα μας έτρωγε. Εμένα μ΄ αρεσε πάρα πολύ αυτό το αγώνισμα αφού τώρα, φωνάζαμε και τα ονόματα μας ενώ τρέχαμε. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή την ώρα που έτρεχα. Στο τέλος, όλοι μας με την ψυχή στα δόντια, με κομμένη την ανάσα, αλλά και ικανοποιημένοι που τα δώσαμε όλα, ενωθήκαμε και φωνάζαμε πορτοκαλί.

Με την ίδια γυμνάστρια, και για αντίπαλη την ροζ ομάδα, κάναμε σχεδόν την ίδια διαδρομή και βγήκαμε ισοπαλία. Εγώ ήθελα να κερδίσουμε, αλλά καλύτερα έτσι, επειδή δεν στεναχωρήθηκε καμία ομάδα. Κάναμε άλλα δύο αγωνίσματα, όπου στα δύο έπρεπε να πηδήξουμε όσο πιο μακριά μπορούσαμε, στην πρώτη δοκιμασία μόνοι μας, και στη δεύτερη με τη βοήθεια ενός κονταριού. Είχα κουραστεί, αλλά ήθελα πάρα πολύ να ξανά κάνω ρίψη και ας μην μέτραγε στην τελική βαθμολογία.

Τα αγωνίσματα τελειώσανε και μαζεύτηκε η κάθε ομάδα μαζί, για ν΄ ακούσουμε την τελική βαθμολογία και να πάρουμε τα αναμνηστικά μας δώρα, ένα μετάλλιο και δίπλωμα, που μου άρεσαν πολύ.

Την βαθμολογία δε θα στην πω, θα την κρύψω, επειδή, δεν έχει σημασία, ποιος κέρδισε και ποιος έχασε, αλλά το να συνεργαστούμε και να περάσουμε καλά παίζοντας διάφορα αθλήματα.

Χάρη σ΄ αυτήν την εκδρομή, ταξίδεψα στον χρόνο, έπαιξα παιχνίδια που δεν έχω ξαναπαίξει, συνεργάστηκα με παιδιά διαφορετικών τάξεων και ηλικιών. Όπως καταλαβαίνεις και συ αγαπητό μου ημερολόγιο, αυτή η εμπειρία ήταν και θα είναι για μένα αξέχαστη. Σ΄ αφήνω τώρα, θα τα πούμε άλλη φορά».

Προηγούμενο άρθροΚάθε μέρα… βάδην!
Επόμενο άρθροΈχασε στη σφαίρα, κέρδισε στον κύβο του Ρούμπικ!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ