Θα κάνει καιρό να ξεχάσει αυτή τη βραδιά. Δεν ήταν απλά εκεί, στεκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα από τον… τόπο του εγκλήματος. Η Νικόλ Κυριακοπούλου είχε ανοίξει διάπλατα τα μάτια της και ρουφούσε εικόνες, μαγεία και μαθήματα από την τρέλα του Renaud Lavillenie. Και μας περιγράφει το πώς έζησε η ίδια την μαγική «πτήση» του Γάλλου πάνω από τα 6,16 μέτρα στο Ντόνετσκ.
«Κινητά, tablet, όλοι είχαν στο χέρι τους κάτι που κατέγραψε αυτή την πτήση. Και αμέσως μόλις προσγειώθηκε στο στρώμα, άρχισαν να βλέπουν ξανά και ξανά το άλμα. Σαν να μην μπορούσαμε να πιστέψουμε στα ίδια μας τα μάτια.
Πριν δοκιμάσει, γύρισα στον προπονητή μου, Μανώλη Καραγιάννη, και του είπα ότι δεν νομίζω να το κάνει σε αυτό τον αγώνα το 6,16 μ., με βάση το πώς πέρασε τα 6,01 μέτρα. Σκέφτηκα ʽʼείναι και στο σπίτι του Bubkaʼʼ… Μόνο αυτό να περάσει από το μυαλό σου αγχώνεσαι.
Μόλις τον είδα να περνά τον πήχη γούρλωσα τα μάτια μου, γύρισα στον προπονητή μου και του πρώτο που του φώναξα ήταν ʽʼΔεν… παίζεται!ʼʼ. Εκεί αρχίσαμε όλοι να αναλύουμε το άλμα στα κινητά και τα tablet. Δεν πίστευα ότι θα βάλει τον πήχη ψηλότερα. Είχε όμως απίστευτα περιθώρια στο άλμα του στα 6,16 μέτρα. Εκεί που κατάλαβα πόσο… τρελός είναι- με την καλή πάντα έννοια και με τεράστιο θαυμασμό- ήταν όταν είδα πού θέλησε να κάνει άλμα. Στα 6,21 μέτρα;
Λίγη από την τρέλα του να είχα… Αυτό είπα και εκείνη τη στιγμή στον προπονητή μου. Το πιο αστείο; Οι κριτές αναγκάστηκαν να πατήσουν σε καρέκλες για να ανεβάσουν τους στυλοβάτες στα 6,21 μέτρα!
Είδα από κοντά όμως μία πτήση πάνω από τα 6,16 μέτρα! Αυτό το άλμα ήταν… μαγικό. Απίστευτο, δεν υπάρχουν λόγια. Και μόνο η σκέψη ότι τολμάει ένας αθλητής να δοκιμάσει να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ που τόσα χρόνια δεν κατάφερε κανείς να το πλησιάσει… Οι λέξεις δεν αρκούν για να το περιγράψει κάποιος αυτό που έκανε ο Lavillenie.
Έχω ξαναδεί παγκόσμιο ρεκόρ στο επί κοντώ, της Yelena Isinbayeva βέβαια, από κοντά. Αλλά δεν συγκρίνεται. Όχι μόνο γιατί το συγκεκριμένο έπεσε έπειτα από 21 χρόνια, αλλά και γιατί έγινε υπό το βλέμμα του Bubka και αυτό λέει πολλά. Έπαθα… πλάκα και με την αντίδρασή του. Το χάρηκε πάρα πολύ και ο ίδιος ο Bubka κι ας του πήρε το ρεκόρ.
Φεύγοντας από το κλειστό, ήταν σαν να είχαμε πάει όλοι μαζί σε ένα πάρτι. Ουρλιάζαμε… ο κόσμος σε παρασύρει με τον παλμό του. Και αυτή η εμπειρία μου δίδαξε πολλά, όπως πάντα μαθαίνω από τους μεγάλους αθλητές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ʽʼμάθημαʼʼ ήταν πως αν κάτι το θες τόσο πολύ και το πιστέψεις, σίγουρα θα το κάνεις.
Ο Lavillenie το είχε κάνει το 6,16 μ. πολύ πριν το δούμε εμείς. Το είχε περάσει ξανά και ξανά στο μυαλό του, πολύ καιρό πριν. Για αυτό και όταν ήταν έτοιμος να κάνει το άλμα στεκόταν στην άκρη του διαδρόμου με απίστευτη ψυχραιμία. Σαν να δοκίμαζε στα… 5,70 μέτρα! Όλα αυτά τα πήρα μαζί μου φεύγοντας. Και πιστεύω ότι θα μου χρειαστούν…».
