Ο Justin Gatlin δεν είναι πρωταγωνιστής ενός φρέσκου σκανδάλου ντόπινγκ, που μόλις ξέσπασε. Ούτε επανέρχεται αυτή την εποχή στη δράση, μετά από ποινή αποκλεισμού.
Ο Αμερικανός σπρίντερ βρέθηκε θετικός, τιμωρήθηκε με τέσσερα χρόνια αποκλεισμό και επέστρεψε εδώ και καιρό στην ενεργό δράση, έχοντας το περασμένο καλοκαίρι τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα σπριντ, εκμεταλλευόμενος την απουσία του Usain Bolt. Κι όμως, αυτή την περίοδο το όνομά του συζητιέται ξανά, κατά κύριο λόγο εξαιτίας της απόφασης της Nike να συνεργαστεί ξανά μαζί του.
Αυτό, προφανώς, αποτέλεσε την αφορμή για ένα πολύ σκληρό άρθρο του Chris Lambert, κάτι που φαίνεται από τον τίτλο του κιόλας, που είναι «Γιατί σιχαίνομαι τον Justin Gatlin». Σε αυτό, ο παλιός Βρετανός σπρίντερ εκτοξεύει κατηγορίες προς πάσα κατεύθυνση- ακόμη και σε ελληνικό… στόχο- για να εξηγήσει γιατί μισεί τόσο πολύ τον Αμερικανό σπρίντερ, κάνοντας σε κάποια σημεία αναφορές που δεν έχουν αποδειχθεί ποτέ.
Αναλυτικά το άρθρο του:
«Όταν ήμουν 18 ετών, είχα την πρώτη σημαντική χρονιά στην καριέρα μου. Ήμουν αήττητος, χάνοντας μόνο σε δύο κούρσες όλη τη χρονιά. Έτρεξα κάποιες από τις καλύτερες επιδόσεις όλων των εποχών στη Μ. Βρετανία για την ηλικία μου. Ήταν η χρονιά που μου έδειξε ότι η καριέρα μου στο στίβο ήταν μία καλή πιθανότητα. Ήταν επίσης η πρώτη χρονιά που αντιμετώπισα τον Justin Gatlin.
Στο τέλος εκείνης της σεζόν, το Athletics Weekly δημοσίευσε τις παγκόσμιες λίστες Εφήβων για τη χρονιά. Ήμουν στην κορυφή στα 200 μ. και τρίτος πίσω μου- αφήνοντάς με στην Τρίτη θέση στα 100 μ.- ήταν ένας Justin Gatlin.
Κάτι που οδηγεί τους αθλητές είναι η επιθυμία να είναι πιο γρήγοροι, αλλά και κάτι παραπάνω από αυτό. Περισσότερο από το απλά να θέλουν να είναι πιο γρήγοροι, οι αθλητές- και κυρίως οι σπρίντερ- θέλουν να είναι πιο γρήγοροι από… Πιο γρήγοροι από τους ίδιους, αλλά και από τους άλλους, από τους ισάξιούς τους, την ιστορία και τις ελπίδες και τα όνειρά τους. Οι σπρίντερ δεν θέλουν απλά να είναι γρηγορότεροι. Θέλουν να είναι οι πιο γρήγοροι.
Για αυτό είναι καλός ο ανταγωνισμός, γιατί το να έχεις γρήγορους αντιπάλους είναι καλό. Η ικανότητά τους, η ικανότητά σου και η επιθυμία σου, όλα συνδυασμένα θα βγάλουν το καλύτερό σου, το καλύτερο που μπορείς να γίνεις, το πόσο πιο γρήγορος μπορείς να είσαι. Αυτό είναι ο στίβος. Η ορατή, αποδεδειγμένη, απτή γνώση ότι υπάρχει κάποιος εκεί έξω καλύτερος από εσένα, οπότε προκειμένου να τον κερδίσεις πρέπει να βελτιωθείς.
Στα 18 μου, το ανταγωνιστικό μου περιβάλλον θα άλλαζε. Πήγαινα στις ΗΠΑ, στο NCAA, αυτό το τρομακτικό «καζάνι» ικανότητας στα σπριντ. Και εκεί ήμουν, στην κορυφή των λιστών, μαζί με έναν από τους πιο ταλαντούχους αθλητές που είχα δει ποτέ.
Μην αμφιβάλλετε ότι ο Justin Gatlin είναι κάτι τέτοιο. Ανάμεσα στους πιο προικισμένους αθλητές που έχω δει ποτέ. Ξέρατε ότι έτρεχε και εμπόδια; Είχε κάνει 13.78 ως Έφηβος. Μοιάζαμε σε πολλά. Ψηλός, με μεγάλο εύρος διασκελισμού, καλή τεχνική. Αλλά ήταν πιο δυνατός και ισχυρός από εμένα και πιο προικισμένος από τη φύση.
Είχα ένα χάρισμα, αλλά υπήρχαν μακράν πιο ταλαντούχοι αθλητές από εμένα. Το ήξερα και ποτέ δεν κρύφτηκα από αυτό, γιατί ήταν μία διαρκής υπενθύμιση ότι έπρεπε να δουλέψω πιο σκληρά από εκείνους για να γίνω πιο γρήγορος.
Οπότε ο Gatlin ήταν ένα μεγάλο μέρος της αθλητικής ώθησης για εμένα. Εκείνος και εγώ είχαμε παρόμοιες επιδόσεις, αλλά είχε περισσότερο ταλέντο, οπότε το θέμα ήταν πόσο σκληρά μπορούσα να δουλέψω.
Αυτός ο ανταγωνισμός υπήρχε πάντα μόνο μέσα στο μυαλό μου, αλλά ήταν σημαντικό κίνητρο για εμένα. Ήταν ένας τύπος που σεβόμουν και κατά πολλούς τρόπους θαύμαζα: όσο η καριέρα μου έμενε στάσιμη, με τραυματισμούς, αυτός ήταν μία υπενθύμιση του τι μπορούσα να κάνω αν κατάφερνα να τα ξεπεράσω όλα. Ήταν κάτι σαν έμπνευση.
Δεν θα αποτελέσει έκπληξη για όσους με ξέρουν, αλλά αισθάνομαι περιφρόνηση για τον Justin Gatlin. Τον σιχαίνομαι. Είναι ένα απαίσιο, άθλιο πλάσμα, ο ορισμός της ντροπής, ανάξιος να αποκαλείται άνδρας πέρα από το βιολογικό λόγο.
Σιχαίνομαι όλες τις απάτες του ντόπινγκ, ναι, για τον απλό λόγο ότι κλέβουν τους καθαρούς αθλητές. Αλλά με τον Gatlin είναι κάτι παραπάνω.
Ο Gatlin είναι, όπως είπα, ένας από τους πιο ταλαντούχους σπρίντερ που έχω δει. Τα έχει όλα, όλα τα σωματικά εργαλεία που χρειάζονται για να τρέξει πιο γρήγορα, μαζί με την ιδιοσυγκρασία για να το πετύχει στο υψηλότερο επίπεδο. Δεν είναι Κεντέρης, ή Montgomery, που έκλεψαν γιατί δεν είχαν το ταλέντο να βρεθούν στην κορυφή. Ο Gatlin ήταν απολύτως ικανός για αυτό. Δεν έκλεψε γιατί χρειαζόταν τα χρήματα, αλλά όπως ο Κεντέρης, ο Montgomery ή ο Chambers, έκλεψε όχι για να πάει από το 10.2 στο 9.9 ή από το 9.9 στο 9.8, αλλά για να πάει από το 9.9 στο 9.8 τώρα, γιατί κάποιος άλλος το έκανε τώρα. Ήθελε αυτό που είχαν εκείνοι και το ήθελε τώρα.
Για τον Chambers αυτό το πρόσωπο ήταν ο Maurice Greene, ένας άνθρωπος με αλάνθαστη σταθερότητα στο κορυφαίο επίπεδο. Ποτέ δεν πίστευα πραγματικά στον Greene σαν καθαρό αθλητή, αλλά αυτό είναι κάτι άλλο. Θυμάμαι να παρακολουθώ τον Chambers να τον κερδίζει στο Κρίσταλ Πάλας, την εποχή που τον είχαν πιάσει να κάνει ενέσεις με ουσίες που δεν καταλάβαινε καν. Το χρονόμετρο σταμάτησε και έδειξε 9.5, αλλά αντί να καταλάβει προφανώς ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα με το χρονόμετρο, άρχισε να πανηγυρίζει τρελά. Πίστευε ότι ήταν πιθανό να είχε πάει από το 9.9 στο 9.5 ουσιαστικά σε μια βραδιά. Αυτό ήταν που ήθελε. Και εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι ήταν απάτη.
Για τον Gatlin, ήταν ο Asafa Powell. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι ο Powell και όχι ο Bolt ξεκίνησε την αναγέννηση των σπριντ της Τζαμάικα. Μπορούσε να γυρνά όλο τον κόσμο τρέχοντας 9.7 όποτε και όπου ένιωθε ότι έπρεπε να το κάνει. Αγέρωχος, τεχνικός, δυνατός πέρα από κάθε σύγκριση. Ήταν ο τέλειος σπρίντερ.
Όταν ο Gatlin τον κέρδισε στον τελικό των 100 μ. στην Αθήνα, περίμενε ότι θα γίνει ο κορυφαίος. Ένιωθε ότι ήταν δικαίωμά του, ότι του οφείλονταν. Όπως και ο Chambers, δεν ήταν απολογητικός για την κατάχρηση ουσιών, φαρισαϊκός, γιατί πίστευε ότι κανείς δεν έπρεπε να τρέχει πιο γρήγορα από εκείνον.
Ο Gatlin ένιωθε ότι άξιζε να είναι ο καλύτερος. Ένιωθε ότι ήταν το δικαιωματικά εκεί. Όταν είδε όλη την αναγνώριση να πηγαίνει σε κάποιον που έτρεχε 9.7, χωρίς να έχει τίτλους, ήθελε και εκείνος να κάνει 9.7, όχι όταν η σκληρή δουλειά του θα τον έφτανε σε αυτό το σημείο, αλλά όταν θα του επέτρεπε να πάρει την αναγνώριση από αυτό τον άλλον, δηλαδή τώρα.
Αυτό, στα μάτια μου, είναι το χειρότερο είδος απάτης. Αυτός είναι ο τύπος που αμαυρώνει το άθλημα, όπως η Marita Koch, ή η Flo-Jo. Ο τύπος που θέλει να καταστρέψει όχι ένα χρόνο, ή μία ημέρα, αλλά την ιστορία του αθλήματος. Να γράψει το όνομά του σε αυτό το βιβλίο, γιατί πιστεύει ότι το δικαιούται.
Το ακόμη χειρότερο για τον Gatlin είναι ότι ακόμη είναι εδώ και ακόμη είναι αυτάρεσκος. Όλο τον καιρό, διατηρεί την πίστη ότι το άθλημα του χρωστά κάτι, ότι έχει δικαίωμα να είναι στην κεφαλή του κορυφαίου τραπεζιού.
Για αυτή την πεποίθηση, ξεπούλησε ένα ταλέντο το οποίο οι περισσότεροι αθλητές μόνο ονειρεύονται. Διέψευσε αυτό που μας κάνει όλους μας να προπονούμαστε σκληρά, γιατί ένιωθε και νιώθει ότι η θέση του είναι πάνω από όλους τους άλλους. Προς το παρόν, μπορούμε όλοι να ελπίζουμε ότι θα αποτύχει».
Ρούλα Βλασσοπούλου
