Στις 25 Ιουνίου του 2012 η Novlene Williams-Mills διαγνώστηκε με καρκίνο στο στήθος. Το είπε μόνο στο σύντροφό της, την οικογένειά της και λίγους φίλους. Λίγα 24ωρα αργότερα, κέρδισε στα τράιαλς της Τζαμάικα με 50.60 στα 400 μ. και εξασφάλισε τη θέση της στην Ολυμπιακή ομάδα για το Λονδίνο. Εκεί όπου πήρε την πέμπτη θέση στα 400 μ. και το χάλκινο μετάλλιο με την 4Χ400 μέτρα.
Τρεις ημέρες μετά από τους Ολυμπιακούς αγώνες, οι γιατροί αφαίρεσαν έναν μικρό όγκο από το στήθος της και στη συνέχεια υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή και σε επιπλέον επεμβάσεις που κρίθηκαν απαραίτητες. Η τελευταία φορά που μπήκε στο χειρουργείο ήταν στις 18 Ιανουαρίου.
Την προηγούμενη εβδομάδα πήρε το εισιτήριο για το παγκόσμιο πρωτάθλημα της Μόσχας κερδίζοντας με 50.01 στα τράιαλς της Τζαμάικα. «Επέστρεψα», σκέφτηκε. «Το έχω ακόμη».
Μέχρι τώρα μόνο ο στενός οικογενειακός κύκλος ήξερε για την περιπέτεια με την υγεία της. Δεν ήθελε οίκτο. Ήθελε απλά να συγκεντρωθεί στην πιο δύσκολη κούρσα της ζωής της.
Στα 31 της, με πέντε μετάλλια από Παγκόσμια πρωταθλήματα και τρία από Ολυμπιακούς αγώνες πίστευε πως δεν κινδύνευε ποτέ από κάτι τέτοιο.
«Νιώθεις σαν το ίδιο σου το σώμα να σε έχει προδώσει. Σαν να σε μαχαιρώνουν. Είμαι αθλήτρια, γυμνάζομαι. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό», λέει η Williams Mills, που έχασε από καρκίνο τη μεγαλύτερη αδερφή της το 2010.
«Το όνειρο όλων είναι να τρέξουν στους Ολυμπιακούς αγώνες. Αλλά σκεφτόμουν τα δικά μου εμπόδια, ότι έπρεπε να επιστρέψω για να παλέψω. Αναρωτιόμουν πώς θα το ξεπεράσω. Οι συναθλήτριές μου στη σκυταλοδρομία δεν ήξεραν. Αλλά εγώ στεκόμουν στο βάθρο και δεν ήξερα αν θα έτρεχα ποτέ ξανά σε άλλη κούρσα», εξομολογείται.
«Ήταν επιθετική μορφή καρκίνου και έπρεπε να το αντιμετωπίσουμε έτσι. Μου είπαν ότι μπορώ να κάνω έξι εβδομάδες θεραπείες με ακτινοβολία ή 1,5 ώρα επέμβαση για διπλή μαστεκτομή. Διάλεξα το δεύτερο. Ήθελα να κερδίσω και έπρεπε να παλέψω με κάθε τρόπο που είχα. Σαν την Αντζελίνα Τζολί, είχα πολλές πιθανότητες να προσβληθώ ξανά από καρκίνο. Αλλά εγώ είχα επιλογές. Πολλοί άλλοι άνθρωποι δεν έχουν», λέει και δακρύζει.
Παραδέχεται πως η μαστεκτομή ήταν τρομακτική. Ένιωθε πως έχανε τη θηλυκότητά της. Και σκεφτόταν πως κάποια ημέρα θα ήθελε να γίνει μητέρα και να έχει τη δυνατότητα να θηλάσει όπως οι υπόλοιπες γυναίκες.
«Υπήρχαν ημέρες που δεν ήξερα αν θα τα καταφέρω. Πονούσα τόσο πολύ και έκλαιγα γιατί μου έλεγαν ότι τα δάκρυα είναι μία γλώσσα που καταλαβαίνει ο Θεός. Ήλπιζα πως ο σύζυγός μου θα εξακολουθούσε να με αγαπάει. Αλλά εκείνος ήταν ο βράχος μου».
Επέστρεψε σε κανονικές προπονήσεις το Μάρτιο και έκανε την πρώτη της κούρσα το Μάιο. Αποκαλύπτοντας το μυστικό της τώρα, θέλει ένα πράγμα. Να δείξει σε όποιον περνά την ίδια περιπέτεια ότι μπορούν να το παλέψουν.
«Κάποιοι όταν διαγνωστούν με καρκίνο θεωρούν ότι ο κόσμος τους τελειώνει. Αλλά είναι ακόμη οι ίδιοι άνθρωποι. Σου αφαιρούν ένα κομμάτι σου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ζωή τελείωσε. Είμαι ακόμη μία από τις καλύτερες αθλήτριες στον κόσμο στα 400 μέτρα. Και στη Μόσχα θα είμαι για όλες τις γυναίκες που έχουν αντιμετωπίσει τον καρκίνο του στήθους. Θέλω να ξέρουν πως όλα είναι πιθανά».
